:: 
&
:: Polish poetry :: kontakt
Wersja do drukuEspero L.L. Zamenhof
En la mondon venis nova sento,
tra la mondo iras forta voko;
per flugiloj de facila vento
nun de loko flugu ĝi al loko.
Ne al glavo sangon soifanta
ĝi la homan tiras familion:
al la mond' eterne militanta
ĝi promesas sanktan harmonion.
Sub la sankta signo de l' espero
kolektiĝas pacaj batalantoj,
kaj rapide kreskas la afero
per laboro de la esperantoj.
Forte staras muroj de miljaroj
inter la popoloj dividitaj;
sed dissaltos la obstinaj baroj,
per la sankta amo disbatitaj.
Sur neŭtrala lingva fundamento,
komprenante unu la alian,
la popoloj faros en konsento
unu grandan rondon familian.
Nia diligenta kolegaro
en laboro paca ne laciĝos,
is la bela sonĝo de l' homaro
por eterna ben' efektiviĝos.
Aŭskultu “La Esperon”, kantatan de la koruso Akordo: La Espero
Nadzieja L.L. Zamenhof
Nowym oto świat natchniony duchem
I wołaniem głośnym przepełniony,
Które z wiatru wdzięcznym już podmuchem
Śpieszy dziś we wszystkie świata strony.
Nie ku mieczom, co krwi łakną zbrojne
Głos ten ludzką wiedzie znów rodzinę,
Ale w świecie, co zna tylko wojnę,
On harmonii świętej da krainę.
Pod zielonym znakiem swej nadziei,
Aby udział wziąć we wspólnym boju,
Schodzą się rycerze po kolei,
Ale to rycerze są pokoju.
Mocno stoją mury tysiącleci,
Co historia wzniosła je przeklęta,
W proch i pył się każdy z nich rozleci,
Kiedy miłość je rozwali święta.
Dzięki słowom wspólnej wszystkim mowy,
Pojmie jeden, co mu rzecze inny;
Ludzkość zgodnie stworzy całkiem nowy,
Na tej ziemi wielki krąg rodzinny.
Póty w sercach pracowitość gości
I nadzieja, ku świata korzyści,
Póki piękny, dawny sen ludzkości,
Ku jej szczęściu wiekom się nie ziści.
Posłuchaj „Nadziei”, w wykonaniu chóru Akordo: Nadzieja
Przekład: Jarek Zawadzki
